top

Σημείωμα (α΄) στον Μητροπολίτη Ιταλίας Σπυρίδωνα
του Πρωτοσύγκελλου της Μητρόπολης Ιταλίας,
Αρχιμανδρίτη Πολύκαρπου Σταυρόπουλου,
για τον Θεοφιλέστατο Κρατείας κ. Γεννάδιο,
Βοηθό Επίσκοπο, εδρεύοντα στη Νεάπολη

( 30 Ιανουαρίου 1995 )

ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΘΕΟΦΙΛΕΣΤΑΤΟΥ ΚΡΑΤΕΙΑΣ κ. ΓΕΝΝΑΔΙΟΥ,
ΒΟΗΘΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΙΤΑΛΙΑΣ
ΕΔΡΕΥΟΝΤΟΣ ΕΝ ΝΕΑΠΟΛΕΙ

1. Ὁ Θεοφιλέστατος Ἐπίσκοπος Κρατείας πέραν τῆς κανονικῆς κατὰ μῆνα Αὔγουστον ἀδείας αὐτοῦ, ζητεῖ καὶ λαμβάνει κατ' ἀνάγκην ἀπὸ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Ἰταλίας καὶ ἄλλας πολυημέρους ἀδείας διὰ τὸ ἐξωτερικὸν “ἐπὶ ἐκκλησιαστικῇ ἀποστολῇ”, σημειωθείτω δὲ ὅτι μετὰ δυσφορίας γράφει πρὸς τὴν Ἱ. Μητρόπολιν τὴν σχετικὴν αἴτησιν ἀδείας. Ἡ πέραν τοῦ κανονικοῦ ἀπουσία τοῦ Θεοφιλ. Ἐπισκόπου ἐκ τοῦ τόπου τῆς “διακονίας” αὐτοῦ ἔχει ἐξερεθίσει τὴν Ἐφοροεπιτροπὴν τῆς συντηρούσης αὐτὸν οἰκονομικῶς “Ἐκκλησίας καὶ Ἀδελφότητος τῶν Ἁγίων Πέτρου καὶ Παύλου τῶν ἐν Νεαπόλει Ἑλλήνων τῷ Ἔθνει”, εἰς τοὺς κόλπους τῆς ὁποίας ἐσχάτως ἐκινήθη θέμα οὐχὶ μόνον διὰ τὰς πολλὰς ἀδείας αὐτοῦ, ἀλλὰ καὶ δι' αὐτὴν ταύτην τὴν ἐν Νεαπόλει χρησιμότητα αὐτοῦ, ἀφοῦ “δὲν κάνει τίποτε ἀπολύτως”. Οὕτως ἐζητήθη ἐγγράφως ὑπό τινων ἀδελφῶν ἡ λῆψις ἀποφάσεως ἐκ μέρους τῆς Γενικῆς Συνελεύσεως τῆς “Ἐκκλησίας καὶ Ἀδελφότητος” περὶ διακοπῆς τῆς μετὰ τοῦ Θεοφιλεστάτου ἐργασιακῆς σχέσεως αὐτῆς καὶ ἑπομένως καὶ τῆς μισθοδοσίας του.

2. Μετὰ δυσφορίας πολλῆς ἀναλαμβάνει τὰς ἑκάστοτε ἀνατιθεμένας ὑπὸ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Ἰταλίας εἰς αὐτὸν ἐκκλησιαστικὰς ἀποστολάς. Τηλεφωνεῖ συνεχῶς εἰς τὴν Πρωτοσυγκελλίαν παρουσιάζων διάφορα προβλήματα, μὲ ἀποτέλεσμα διὰ πολλὰς τῶν ἀποστολῶ τούτων ἡ Μητρόπολις νὰ ἀναγκάζεται ὅπως ἀποστείλῃ ἐπὶ ποιμαντικῇ ζημία τοῦ τόπου τῆς διακονίας αὐτοῦ ἄλλον Κληρικὸν αὐτῆς, ἀντὶ τοῦ ὁρισθέντος Θεοφιλ. Κρατείας. Συνήθης δικαιολογία τυγχάνει ἡ τῶν “λευκῶν ἀπεργιῶν” τοιαύτη ἢ ὅτι εἶναι δύσκολος ἡ ἀπὸ τῆς Νεαπόλεως μετακίνησις αὐτοῦ λόγῳ αὐτῆς ταύτης τῆς φύσεως καὶ κακῆς ὑποδομῆς τῆς πόλεως ἢ ὅτι ἔχει ἄλλην τινὰ ὑποχρέωσιν εἰς Νεάπολιν ἢ τέλος ὅτι τὸ ἀντικείμενον τῆς ἀποστολῆς δὲν εἶναι ἀνάλογον τοῦ Ἐπισκοπικοῦ αὐτοῦ ἀξιώματος καὶ ὡς ἐκ τούτου νὰ ἀποσταλῇ ἄλλος Κληρικός.

3. Εἰς τὰς σχέσεις μετὰ τῆς ἐν Νεαπόλει “Ἐκκλησίας καὶ Ἀδελφότητος” ὁ Θεοφιλέστατος κρατεῖ διπρόσωπον στάσιν, ἐξαρτωμένην κατὰ τὸ μᾶλλον ἢ ἧττον ἐκ τῶν πρὸς αὐτὸν οἰκονομικῶν ὀφειλῶν τῆς πρώτης ἡ τὴν ἀπ' αὐτῆς ἐκπλήρωσιν οἰκονομικῶν διεκδικήσεων τοῦ τελευταίου. Οὕτω, τῆς “Ἐκκλησίας καὶ Ἀδελφότητος” ἐχούσης χρέος ἔναντι τοῦ Θεοφιλεστάτου καὶ μὴ καταβαλλούσης εἰσέτι τοῦτο εἰς αὐτόν, οὗτος κατηγορεῖ αὐτὴν εἰς τὴν Ἱερὰν Μητρόπολιν, τὰς ἐν Ἰταλίᾳ ἑλληνικὰς Ἀρχάς, ἀλλὰ καὶ εἰς τὰς ἰταλικὰς τοιαύτας, ὡς καὶ εἰς τοὺς ἑλληνορθοδόξους ἡμῶν πιστούς, δι' οἰκονομικὰς ἀτασθαλίας, ὅταν δὲ ἐξοφληθῇ, ὅπως ἐσχάτως, τὸ τοιοῦτον χρέος, παύει οὗτος τὰς κατ' αὐτῆς κατηγορίας.

4. Ἐσχάτως ἐζητήθη ὑπὸ τῆς ἐν Ρώμῃ Πρεσβείας τῆς Ἑλλάδος ἡ τέλεσις ὑπὸ τοῦ Θεοφιλεστάτου τῆς Ἀκολουθίας τοῦ Ἁγιασμοῦ εἰς τὸ νέον Προξενικὸν Κατάστημα τῆς Ἑλλάδος ἐν Ρώμῃ. Οὗτος ἀπήντησεν ὅτι πρὸς τοῦτο θὰ πρέπῃ νὰ ἔχῃ τὴν κανονικὴν ἄδειαν τοῦ Μητροπολίτου. Τὴν ἄδειαν ταύτην ὄχι μόνον δὲν ἐφρόντισεν ὅπως ἐξασφαλίσῃ ὁ Θεοφιλέστατος, ἀλλ' οὔτε κἄν ἀνέφερεν τὸ γεγονὸς εἰς τὴν Ἱερὰν Μητρόπολιν, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ μὴ τελεσθῇ ὁ Ἁγιασμὸς εἰς τὸ Προξενεῖον καὶ νὰ ἑρμηνευθῇ τὸ τοιοῦτον ὡς ἄρνησις τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Ἰταλίας καὶ δὴ τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου προσωπικῶς. Οὕτως μεγάλως ἐξετέθη ἡ Ἱ. Μητρόπολις εἰς τὰς ἐν Ρώμῃ ἑδρευούσας Ἑλληνικὰς Ἀρχάς.

5. Ὁ Θεοφιλέστατος δὲν συνεργάζεται διόλου μετὰ τοῦ ἐν Νεαπόλει Ἱερατικῶς Προϊσταμένου ἡμῶν, τὸν ὁποῖον ὅλως περιέργως δὲν συμπαθεῖ, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον ἐκδηλώνει καὶ δημοσίως, παρότι πρόκειται περὶ ἐκλεκτοῦ Κληρικοῦ. Εἰκάζεται ὅτι τὸ τοιοῦτον συμβαίνει διότι ὁ Ἱερατικῶς Προϊστάμενος συνεργάζεται στενῶς μετὰ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως καὶ τυγχάνει λίαν ἀγαπητὸς εἰς ἅπασαν τὴν αὐτόθι ἑλληνορθόδοξον ἡμῶν Παροικίαν, παρὰ τὸ βραχὺ τοῦ χρονικοῦ διαστήματος τῆς αὐτόθι διακονίας αὐτοῦ. Ἡ τοιαύτη ἐμφανεστάτη πρὸς τὰ ἔξω ἔλλειψις συνεργασίας βλάπτει τὸ κῦρος τῆς Ἐκκλησίας καὶ στρέφεται ἀμέσως κατὰ τῶν ἐν Νεαπόλει ζωτικῆς σημασίας συμφερόντων τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Ἰταλίας, δεδομένου ὅτι ἡ ἐκκλησιαστικὴ αὕτη περιοχὴ τυγχάνει ἐξαιρετικῶς εὐαίσθητος λόγῳ τῆς αὐτόθι ἑδρευούσης πλουσιωτάτης ἱστορικῆς “Ἐκκλησίας καὶ Ἀδελφότητος τῶν Ἁγίων Πέτρου καὶ Παύλου”.

6. Κατὰ τὰς προσφάτους ἐν Ρώμῃ, ἐπ' εὐκαιρίᾳ τῆς Θρονικῆς Ἑορτῆς τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας, συνομιλίας τῆς Πατριαρχικῆς Ἀντιπροσωπείας μετὰ τῶν στελεχῶν τοῦ Ποντιφικοῦ Συμβουλίου ἐπὶ τῆς Χριστιανικῆς Ἑνότητος, ὅταν ἐτέθη ὑπὸ τῆς ἑτέρας πλευρᾶς θέμα τῆς ὑπὸ τὴν Ἱερὰν Μητρόπολιν Ἰταλίας τελούσης ρουμανοφώνου ὀρθοδόξου ἐνορίας τῆς Ρώμης καὶ τοῦ ἐφημερίου αὐτῆς (πρώην ὑποτρόφου τοῦ ὡς ἄνω Συμβουλίου), ὁ Θεοφιλέστατος ἀμέσως ἐσήκωσεν τὰς χεῖρας αὐτοῦ, δηλώνων ἀναρμοδιότητα καὶ ὑποδεικνύων διὰ χειρὸς τὸν παριστάμενον Πρωτοσύγκελλον τῆς Μητροπόλεως. Τὸ τοιοῦτον, ἀπὸ τὴν ἔκφρασιν τῶν προσώπων τῶν Θεοφιλεστάτου Pierre Duprey καὶ Πανοσιολογιωτάτου Eleuterio Fortino, προὐκάλεσεν ἐντύπωσιν εἰς αὐτούς, μᾶλλον δὲ ἀρνητικὴν τοιαύτην, διότι διὰ τῆς ἐν λόγῳ στάσεως αὐτοῦ ὁ Θεοφιλ. Κρατείας παρουσίασεν ἑαυτὸν ξένον σχεδὸν πρὸς τὴν Ἱ. Μητρόπολιν Ἰταλίας. Οὗτος θὰ ἠδύναντο τοὐλάχιστον νὰ ἀπαντήσῃ ὅτι δὲν γνωρίζει τὸ θέμα καὶ οὐχὶ νὰ ἀντιδράσῃ κατὰ τὸν ὡς ἄνω τρόπον.

7. Ἡ στάσις τοῦ Θεοφιλ. Κρατείας ἔναντι τῆς ἀρτισυστάτου καὶ νεοπαγοῦς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Ἰταλίας τυγχάνει, ἐὰν οὐχὶ ἐχθρική, τοὐλάχιστον τελείως ἀδιάφορος. Ἢ ἀνήκει εἰς τὸν Κλῆρον αὐτῆς ἡ ὄχι, τυγχάνει ἐν καὶ τὸ αὐτό, δεδομένου ὅτι, ὡς τονίζει δημοσίως οὗτος, εὑρίσκεται ἐν μεταθέσει διὰ Μητρόπολιν τῆς Δωδεκανήσου. Παντοῦ ἰσχυρίζεται ὅτι ὑπῆρξεν ἀνώφελος ἡ ἵδρυσις τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Ἰταλίας, ἀφοῦ δὲν ὑφίσταται ποίμνιον καὶ προοπτικαὶ μὲ μέλλον καὶ ὅτι ἡ δρᾶσις τῆς Μητροπόλεως τυγχάνει ἀνύπαρκτος, ἐνῷ ὡς κυριώτερον λόγον ἱδρύσεως αὐτῆς ἐπικαλεῖται τὴν “τακτοποίησιν” ἐκ μέρους τῆς Μητρὸς Ἐκκλησίας τῶν τότε Ἐπισκόπων Ἀπαμείας καὶ Χριστουπόλεως καὶ νῦν Μητροπολιτῶν Ἰταλίας καὶ Αὐστρίας ἀντιστοίχως. Τὰ πάντα, ἀκόμη καὶ τὸ παραμικρόν, παραπέμπει εἰς τὴν μέριμναν τῆς Ἱ. Μητροπόλεως καὶ τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου, ὁρμώμενος οὐχὶ ἐκ λόγων κανονικῆς τάξεως, ἀλλ' ἐκ τῆς, κατὰ τὸ μᾶλλον ἢ ἧττον, σκέψεως αὐτοῦ ὅπως φέρῃ εἰς δύσκολον θέσιν ἀμφοτέρους. Ἡ ἀνωτέρω ἐμφανῶς περίεργος στάσις τοῦ Θεοφιλεστάτου ἐκτὸς από τὸν προβληματισμὸν αὐτῆς ταύτης τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Ἰταλίας, ἔχει προκαλέσει καὶ τὸν τοιοῦτον τοῦ ἱεροῦ ἡμῶν Κλήρου, τῶν ἐνταῦθα ἑλληνικῶν Ἀρχῶν, πολλῶν ἑλληνορθοδόξων ἡμῶν πιστῶν, ἀλλὰ καὶ τῶν ἑτεροδόξων.

Ἐν Βενετίᾳ τῇ 30ῇ Ἰανουαρίου 1995,

[ ὑπογραφή ]

(Ἀρχιμανδρίτης Πολύκαρπος Σταυρόπουλος)