<ΗTML> <ΗEAD> Κάπου πήγα... - Κάτι είδα... - Θα σας πω

  top

“Πρωΐνή” (Σχόλια) - Νέα Υόρκη
23 Ιανουαρίου 1998

 

Κάπου πήγα...

Δεν είχα και πολύ όρεξη να πάω στη Βοστώνη. Όταν, όμως, τηλεφωνείς στον αριθμό που παραθέτει διαφήμιση μιας ολόκληρης Οργάνωσης “Ελληνορθοδόξων Αμερικανών Ηγετών”, που στοχεύει να βάλει...γκολ στον Σπυρίδωνα και σου βγαίνει επανειλημμένα τηλεφωνητής, μπαίνουν ψύλλοι στ' αυτιά σου. Ιδίως όταν δεν βλέπεις ούτε διευθύνσεις, ούτε άτομα που να έχουν το θάρρος να βάλουν αντρίκεια το ονοματάκι τους στο χαρτί και να βγουν παλληκαρίσια για να παρουσιάσουν επώνυμα τις απόψεις τους. Ρωτήσαμε δεξιά, ρωτήσαμε ζερβά, αλλά ουδείς γνώριζε τίποτε. Κι όμως, άρκεσε ένα τηλεφωνηματάκι στην αρμόδια υπηρεσία εγγραφής οργανισμών, της πολιτείας της Μασσαχουσέτης, για να μας τα αποκαλύψει όλα. Πρόεδρος του οργανισμού, ο κ. Χάρρυ Κόιν. Ταμίας, ο ορκωτός λογιστής Τζορτζ Τακτάκης. Κι ακόμη ένας τρίτος, νομίζω Τζορτζ Σιάρας (ή ήταν Στίβενς και δεν άκουσα καλά;).

Με διεύθυνση, 1601, Trapelo Rd., στην περιοχή Ουάθαμ, βορείως της Βοστώνης. Μια μικρή αντιπαράθεση με την ιστοσελίδα της Voithia, μας απέδειξε ότι πρόκειται για τους ίδιους ανθρώπους, με την ίδια διεύθυνση.

Α. Ζ.


Κάτι είδα...

Πήραμε με τον φωτογράφο της “Πρωϊνής” Δημήτρη Πανάγο την απόφαση, να επισκεφθούμε το μέρος. Είδαμε ένα τεράστιο κτίριο. Προσωρινά νομίσαμε ότι για να έχουν τόσο μεγάλα γραφεία (πέντε φορές το μέγεθος του κτιρίου της Αρχιεπισκοπής), ίσως πράγματι το κίνημα των διαφωνούντων να έχει μεγαλώσει κι εμείς..κοιμόμαστε. Διαπιστώσαμε ότι το κτίριο φιλοξενούσε πολλές εταιρείες. Παρατηρήσαμε τον οδηγό του κτιρίου (κοινώς directory), ρωτήσαμε τους θυρωρούς -(αν δεν σε ξέρει ούτε ο θυρωρός σου, τότε έχει πρόβλημα)- και άλλα άτομα που εργάζονται εκεί, κανείς όμως δεν άκουσε περί GOAL, Voithia και τα τοιαύτα.

Κι αφού δεν βρήκαμε τίποτε εκεί, επιστρέψαμε στη Βοστώνη κι αρχίσαμε να ρωτούμε τους διάφορους ομογενείς, μήπως άκουσαν ή είδαν τίποτε, που εμείς δεν είδαμε. Αλλά μάταια. Κοιτάξαμε και τον ουρανό, μήπως υπάρχει κανένα άστρο, που να μας δείξει το λίκνο του “Μεσσία”, αλλά (παρ' ότι ξαστεριά) κι εκεί τζίφος.

Στο Ουέστον (έδρα των “παιδιών”), δεν προλαβαίναμε να πάμε. Είδαμε όμως τον ιερέα της κοινότητας, π. Νικόλαο, ο οποίος αρνήθηκε πεισματικά να μας μιλήσει. “Ούτε στη μία εφημερίδα μιλάω, ούτε στην άλλη”, είπε. Προφανώς, επειδή δεν ήθελε να απαντήσει σε πιθανά ερωτήματα, αναφορικά με την “έδρα” που έστησαν κάποιοι πονηροί στον Αρχιεπίσκοπο και τον έριξαν στο “λάκκο με τα φίδια”. Εμείς όμως, δεν θέλαμε να του υποβάλλουμε αυτές τις ερωτήσεις. Γνωρίζουμε πολύ καλά τι συνέβη εκεί. Ακόμη και για την πρόταση που προωθούσαν, αλλά τελικά απέτρεψε ο ιερεύς, για κατακράτηση της εισφοράς προς την επισκοπή, προσφιλής μέθοδος τώρα τελευταία. Εμείς, για τα “πνευματικά του τέκνα” θέλαμε να τον ρωτήσουμε. Που ο ένας ήταν μάλιστα (ή είναι ακόμη;) κατηχητής. Φανταστείτε, τι νεολαία θα βγάλει αυτή η κοινότητα, αν ο κ. Ηarry Coin (Αρίσταρχος Κογιώνης) την κατηχεί.

Α. Ζ.


Θα σας πω

Τι βγαίνει από αυτή την ιστορία; Αυτό που λέγαμε τόσο καιρό. Ότι οι “Ελληνορθόδοξοι Αμερικανοί Ηγέτες” είναι 4-5 άτομα, που επηρεάζουν καμιά σαρανταριά άλλους (άντε 52 συν εννιά) και αποτελούν μία μικρή, πλην οργανωμένη απειροελάχιστη μειοψηφία, στο χώρο της Εκκλησίας μας. Ελέγχουν μία-δύο κοινότητες, στις οποίες, όταν λες πως είσαι Έλληνας, σε κοιτούν κάπως περίεργα και σε ρωτούν πότε...πήδηξες το βαπόρι, κι αν σε κυνηγά το...ιμιγκρέισιον.

Βέβαια, αν κανείς ρίξει μια ματιά στην ιστοσελίδα των παιδιών, θα βρει εκεί...όλα τα άνθη του αγρού. Από τύπους (δηλώνει ορθόδοξος κληρικός, τρομάρα του) που χαρακτηρίζουν τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο “ο Πατριάρχης σας” κι εμάς τους Έλληνες Ορθοδόξους της Αμερικής “αιρετικούς”, μέχρι διάφορους εμπαθείς που “λούζουν” με κοσμητικά επίθετα τον Αρχιεπίσκοπο Σπυρίδωνα και του υποβάλλουν σειρά αυθάδων ερωτημάτων. Κάποιους που διακηρύττουν ανοιχτά και ξάστερα την αυτοκεφαλία και αρκετούς “σκληρούς” της πάλαι ποτέ ενιαίας OCL. Δηλαδή, περιπτώσεις που μοιάζουν με πρόσωπα που κάποτε (πριν επτάμισυ χρόνια), ομογενειακή εφημερίδα, που σήμερα προβάλλει ενθουσιωδώς παρόμοιες καταστάσεις, αποκαλούσε “νεκροθάφτες του Ελληνισμού”. Κι ας συμπεριλαμβάνοντο στις τάξεις των συγκεκριμένων μελών της OCL, μεγάλοι δωρητές κι ευεργέτες των ελληνικών σχολείων και των κοινοτήτων.

Το συμπέρασμα; Οι τύποι είναι “φούσκες”. Έχει δίκηο παράγοντας της Ηγεσίας των “100” που τους αποκάλεσε “μυρμήγκια”. Εκπροσωπούν μόνο τους εαυτούς τους. Αν τουλάχιστον, είχαν το θάρρος να βγουν ανοιχτά, θα έλεγα ότι έχουν απόψεις και τις υπερασπίζονται παλληκαρίσια. Στο κάτω κάτω, η δημοκρατία είναι εφεύρεση δική μας, των Ελλήνων. Κι αν ζούμε στην Αμερική, κι είμαστε ακόμη κι όγδοης γενιάς, έχουμε στα γονίδιά μας τις δημοκρατικές μας παραδόσεις.

Υστερόγραφο: Στην προμετωπίδα της Voithia, υπάρχει ένα απόσπασμα του Ευαγγελιστή Ματθαίου (10,27), το οποίο η “τριανδρία” πιστεύει πως τους ταιριάζει: (Σε μετάφραση) “Εκείνο που σας λέω τώρα εγώ στα σκοτεινά, εσείς φωνάξτε το σαν ξημερώσει. Κι ότι εγώ σας λέω κρυφά στ' αυτί, διακηρύξτε το πάνω από τις ταράτσες”.

Προσωπικά, πιστεύω ότι τους ταιριάζει καλύτερα η παράγραφος 34, του ιδίου (10ου) κεφαλαίου: “Δεν ήρθα να φέρω ειρήνη, αλλά μαχαίρι. Ήρθα να βάλω τη διχόνοια”.

Α. Ζ.

[ ALITHEIA-ΑΛΗΘΕΙΑ | www.alitheia.org/GT-OM.HTM  -  23 Ιανουαρίου 1998 ]