top

“Πρωϊνή” - 30 Ιουνίου 1998

ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ

H αφερεγγυότητα τoυ G.O.A.L.

   Του ΙΩΑΝΝΗ ΔΗΜΗΤΡOΠOΥΛOΥ

Πριν λαλήσει αλέκτωρ άπαξ (ούτε καν τρις), αποδείχθηκε η θεολογική ανεπάρκεια, η ασυνέπεια και η αφερεγγυότητα του G.O.A.L.. Ξαναδιάβασα πρόσφατα τη συνέντευξη, που έδωσαν το Μάρτιο οι ηγέτες του, σε ομογενειακή εφημερίδα, για τις επιδιώξεις και τους στόχους τους. Διαβεβαίωναν τότε τους πάντες, ότι δεν επιδιώκουν να αποσχιστούν από την Εκκλησία, ότι εργάζονται για τη δόξα του Οικουμενικού Θρόνου, ότι δεν επιδιώκουν, προτεσταντικώ δικαίω, όντας λαϊκοί, ηγετικό ρόλο στην Εκκλησία, ότι αυτό που τους κάνει να δραστηριοποιηθούν είναι η επιθυμία τους να συμβάλουν στη διόρθωση των λαθών του Αρχιεπισκόπου και τα παρόμοια.

Ικανοποιήθηκα θυμάμαι τότε πολύ με τη συνέντευξή τους, γιατί ο φόβος μου από την αρχή ήταν ότι πάμε, Θεός φυλάξοι, για σχίσμα. Οι ηγέτες της οργάνωσης έδιναν, με εκείνη τη συνέντευξη, κατηγορηματικές διαβεβαιώσεις, τρεις μόνο βδομάδες πριν την ιδρυτική συνέλευση του G.O.A.L., ότι ήθελαν να συμβάλουν στην επίλυση των προβλημάτων της Εκκλησίας, εργαζόμενοι, όμως, μέσα στους κόλπους Της, με τον επιτρεπτό για ορθόδοξους χριστιανούς τρόπο. Παρόλο ότι δεν έγραψα τίποτε σχετικό, θεώρησα ότι κάτι καλό θα μπορούσε να βγει από την προσπάθειά τους.

Λόγω του ότι όμως οι άνθρωποι αυτοί δεν μου ενέπνεαν, έστω και ελάχιστη εμπιστοσύνη ότι γνωρίζουν, τι είναι ορθόδοξη πίστη και ζωή, προσπάθησα την περίοδο, που προηγήθηκε της ιδρυτικής συνέλευσης του G.O.A.L., να αναλύσω κάποια στοιχειώδη πράγματα που αφορούν την ορθόδοξη εκκλησιολογία, (έστω κι αν γνώριζα ότι ήταν λίαν απίθανο τα κείμενά μου να ετύγχαναν προσοχής από τους ηγέτες τον G.O.A.L.. Το πιο πιθανόν φυσικά είναι ότι ποτέ δεν θα τους δόθηκε η ευκαιρία να τα διαβάσουν) και παρακαλούσα τον Άγιο Θεό, στις αμαρτωλές προσευχές μου, να μην επιτρέψει τα πράγματα να καταλήξουν σε σχίσμα.

Και εδέησε να πραγματοποιηθεί το διαβόητο “συνέδριο της ανομίας και της ματαιότητας” του Σικάγου, για να αντιληφθούμε ότι οι διοργανωτές του απέδειξαν στην πράξη, ότι όχι μόνο δεν τήρησαν τις διαβεβαιώσεις, που έδωσαν μόλις τρεις βδομάδες προηγουμένως, αλλά υπερέβησαν κατά πολύ τους χειρότερους φόβους μας, διότι απέδειξαν στην πράξη με την ιδρυτική τους συνέλευση, ότι διακατέχονται όχι μόνο από σχισματικό, αλλά και από προτεσταντικό φρόνημα.

Συμπεριφέρθηκαν λαϊκοί όντες, ως Υπερεκκλησία και Οικουμενική Σύνοδος, αφού μελέτησαν... την τροποποίηση Κανόνων Οικουμενικών Συνόδων (αν είναι ποτέ δυνατόν να μαζεύονται αυτόκλητα διάφοροι γιατροί και επιχειρηματίες για να... διορθώνουν τους Αγίους της Εκκλησίας), απαξίωσαν αρχικά να ζητήσουν ακόμα και ακρόαση από τον Αρχιεπίσκοπο και τον Οικουμενικό Πατριάρχη (η μετέπειτα στάση τους έγινε κάτω από το βάρος της εναντίον τους γενικής κατακραυγής και χωρίς να άρουν το θρασύτατο τελεσίγραφό τους), έθεσαν αιτήματα, τα οποία απροκάλυπτα αντιστρατεύονται την ορθόδοξη πίστη και παράδοση και μίλησαν για σχίσμα, που βάπτισαν από αφέλεια, άγνοια, ή σκοπιμότητα “αυτονόμηση”.

Χρειάζεται άραγε να αναλύσω σε βάθος και έκταση την αφερεγγυότητά τους; Δεν είναι αρκετή η κραυγαλέα αντίφαση λόγων και πράξεων που τους χαρακτηρίζει;

[ EKKLISIA | www.ekklisia.org/gtyp-6-30.htm  -  30 Ιουνίου 1998 ]