top

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΕΒ. ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΜΕΡΙΚΗΣ ΣΠΥΡΙΔΩΝΑ
ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ “HELLENIC NEWS OF AMERICA”
(Philadelphia, 29 Μαρτίου 1998)

Σεβασμιώτατε, ύστερα από 18 μήνες στην Αμερική βλέπετε με αισιοδοξία ή απαισιοδοξία το μέλλον της Εκκλησίας μας εδώ;

Από τη φύση μου ανήκω στην κατηγορία των αισιοδόξων ανθρώπων. Τείνω, επομένως, να κρίνω τις εκάστοτε περιστάσεις με αρκετή δόση αισιοδοξίας. Αλλωστε, ουδέν κακόν αμιγές καλού!

Κατά το διάστημα που αναφέρατε, έγιναν, κατά κοινή ομολογία, πολλά σταθερά βήματα προς τα εμπρός. Τέθηκαν οι βάσεις και δημιουργήθηκαν οι προûποθέσεις για την επιτέλεση ενός πραγματικά λαμπρού έργου στο εγγύς και απώτερο μέλλον. Θα χαρακτήριζα ανεπιφύλακτα τα πιό πάνω βήματα ως ευοίωνα σημεία.

Βλέπετε με αισιοδοξία επίσης και το φαινόμενο της GOAL;

Με πολλή μάλιστα αισιοδοξία αντιμετωπίζω και το θέμα της GOAL. Το τελευταίο συνέδριο της παρεκκλησιαστικής αυτής οργάνωσης απέδειξε σαφέστατα, ότι, παρά την καταδαπάνηση εκατοντάδων χιλιάδων δολλαρίων, η οργάνωση αυτή δεν μπόρεσε να συγκεντρώσει παρά ελάχιστες εκατοντάδες ανθρώπων (325 περίπου πρόσωπα, μεταξύ των οποίων πολλοί άσχετοι και περίεργοι, όπως και άνθρωποι της Εκκλησίας, συνοδευόμενοι απ' τις γυναίκες τους) και να καταλήξει σε αμφιβόλου χαρακτήρος πορίσματα και ψηφίσματα, τα οποία δεν μπορούν, και με τη καλλιτέρα ακόμη διάθεση, να κριθούν ως σύμφωνα με την ορθόδοξη εκκλησιολογία και γενικά με την εκκλησιαστική μας παράδοση. Το συνέδριο απέδειξε, ότι ο κόσμος μας παραμένει πιστός και αφοσιωμένος στην Εκκλησία και απορρίπτει κάθε προτεσταντίζουσα προσπάθεια καταπάτησης των ιερών Κανόνων και γενικά ανατροπής της μακραίωνης παράδοσης της Εκκλησίας.

Με ποιό συγκεκριμένο τρόπο νομίζετε, ότι η Εκκλησία θα μπορούσε να αντιμετωπίσει το πρόβλημα της παρεκκλησιαστικής αυτής οργάνωσης, καθώς και της άλλης παρεκκλησιαστικής οργάνωσης της OCL;

"Ο θεός αγάπη εστί" και η Εκκλησία Του, η οποία είναι ο παρατεινόμενος στους αιώνες Χριστός, δεν μπορεί παρά να είναι και αυτή Εκκλησία αγάπης. Η Εκκλησία οφείλει να αγκαλιάζει όλα τα τέκνα της και ιδίως εκείνα που έχουν παραστρατήσει, είτε είναι ολίγα αυτά, είτε είναι πολλά. Οφείλει επομένως να αγκαλιάσει και τα παιδιά των παρεκκλησιαστικών οργανώσεων και, με πολλή μητρική μέριμνα, να τους υποδείξει τον ορθό τρόπο της επιστροφής τους στην Εκκλησία.

Ανάφερα προηγουμένως την οργάνωση OCL. Πως βλέπετε τον ρόλο της μέσα στην Εκκλησία;

Η παρεκκλησιαστική οργάνωση OCL συστήθηκε πριν μία δεκαετία περίπου σαν αντίδραση στον τρόπο οικονομικής διαχειρίσεως της Ιεράς Αρχιεπισκοπής μας. Είχε δηλαδή ένα συγκεκριμένο και αντικειμενικό σκοπό, όταν ιδρύθηκε. Σήμερα επικρατεί απόλυτη διαφάνεια στα οικονομικά της Εκκλησίας και δεν βλέπω πως η οργάνωση αυτή μπορεί να δικαιολογήσει πιά την συνέχιση της υπάρξεώς της.

Σήμερα η παρεκκλησιαστική αυτή οργάνωση εμφανίζεται σαν σώμα δικαστών, το οποίο επιμένει να ελέγχει διάφορες ενέργειες και αποφάσεις της Αρχιεπισκοπής. Θα ήταν παράλογο να δεχθούμε, ότι τα μέλη της οργάνωσης αυτής που είναι συνάμα και μέλη της Εκκλησίας, είναι πιό ευαίσθητα ή πιό έξυπνα από τα υπόλοιπα μέλη της Εκκλησίας.

Είμαι βαθύτατα πεπεισμένος, ότι τα μέλη της οργάνωσης αυτής παρασύρονται από διάφορα μηνύματα που εκπέμπονται από ανεύθυνους κύκλους και στερούνται πραγματικής βάσεως.

Ως προς το μέλλον της οργάνωσης αυτής, νομίζω οτι η ηγεσία της θα πρέπει να επανεξετάσει το όλο θέμα του σκοπού της υπάρξεώς της υπό το φώς των νέων δεδομένων, ούτως ώστε να μην συνεχίσει να παραμένει εξω από τα περιθώρια της εκκλησιαστικής κανονικότητας.

Πώς σκέπτεσθε να απαντήσετε στο τελεσίγραφο που σας έστειλε η GOAL να αποχωρήσετε μέχρι την 1η ΜαÀου;

Αλλοίμονο, εάν η Αρχιεπισκοπή απαντούσε σε κάθε παράλογο αίτημα κάθε δυσαρεστημένου ή ομάδας δυσαρεστημένων. Και αλλοίμονο, εάν η Αρχιεπισκοπή απαντούσε σε αιτήματα τύπου GOAL, τα οποία εμπνέονται από νοοτροπία ξένη προς την ορθόδοξη.

Λέγονται και γράφονται πολλά για τις σχέσεις σας με το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Μάλιστα, διαδίδεται με επίμονο τρόπο, ότι το Πατριαρχείο δυσφορεί για τις εξελίξεις στην Αμερική.

Οι σχέσεις του Αρχιεπισκόπου Αμερικής με την προϊσταμένη του αρχή που είναι το Οικουμενικό Πατριαρχείο, χαρακτηρίζονται από ειλικρίνεια και από αισθήματα αφοσιώσεως προς την Μητέρα Εκκλησία. Οι σχέσεις αυτές είναι, νομίζω, αυτές που πρέπει να είναι. Γνωρίζω βέβαια τα αναγραφέντα σε συγκεκριμένο μέσο γενικής επικοινωνίας που επιμένει να μας πείσει, ότι στα εκκλησιαστικά πράγματα γνωρίζει περισσότερα απ' την Αρχιεπισκοπή και το ίδιο το Πατριαρχείο. Προφανώς, όσα αναφέρατε αναγράφονται για εντυπωσιασμό των αδαών και εξυπηρέτηση ιδίων σκοπιμοτήτων.

Τι νομίζετε ότι μπορεί να γίνει για καλλιτέρευση των σχέσεών σας με αυτή τη μερίδα του Τύπου;

Η Εκκλησία αγκαλιάζει, οπως προηγουμένως είπα, όλα τα παιδιά της με τον ίδιο βαθμό αγάπης και στοργής. Εξαρτάται από τα τέκνα της να κατανοήσουν και αποδεχθούν το μέτρο της αγάπης αυτής και αναλόγως να πράξουν. Ενα πράγμα πάντως είναι βέβαιο, ότι άλλος είναι ο ρόλος της Εκκλησίας και τελείως διαφορετικός είναι εκείνος του Τύπου. Οι σχέσεις Εκκλησίας και Τύπου πρέπει να διακρίνονται από εντιμότητα, σοβαρότητα και διάθεση εξυπηρετήσεως των ιερών σκοπών της Ομογένειας.

Αναφέρατε προηγουμένως κάποιο έργο υποδομής, το οποίο έγινε κατά τους τελευταίους 18 μήνες. Θα μπορούσατε να μας το αναλύσετε το έργο αυτό;

Σε όλους σχεδόν τους χώρους της διακονίας της Εκκλησίας έχει καταβληθεί και καταβάλλεται σοβαρή προσπάθεια με τελικό στόχο τη γενική ανανέωση και αναζωογόνηση στο χώρο των εκκλησιαστικών μας πραγμάτων:

  • στο χώρο της Ελληνικής Παιδείας έχει ήδη δραστηριοποιηθεί μιά μεγάλη επιτροπή από πανεπιστημιακούς δασκάλους, η οποία θα προβεί σε διαπιστώσεις για την μειωμένη αποδοτικότητα του μέχρι τώρα σχολικού μας συστήματος και συγχρόνως σε συγκεκριμένες προτάσεις για την υϊοθέτηση ενός νέου συστήματος διδασκαλίας της ελληνικής γλώσσας, ως δεύτερης γλώσσας, στα κοινοτικά μας σχολεία,
  • στο χώρο της θρησκευτικής εκπαίδευσης άρχισε μιά προσπάθεια προσαρμογής του όλου συστήματος της κατηχητικής διδασκαλίας στις πραγματικές ανάγκες και τους θρησκευτικούς προβληματισμούς της σημερινής ομογένειας,
  • στο χώρο της θεολογικής εκπαίδευσης δημιουργούνται σιγά σιγά όλες εκείνες οι προûποθέσεις που θα οδηγήσουν τη Σχολή να βγει απ' την απομόνωση, στην οποία είχε αυτοκαταδικασθεί κατά τις τελευταίες δεκαετίες, και να ανοίξει τις πύλες της προς την ανά τον κόσμο ορθόδοξη, θεολογική και άλλη, πραγματικότητα,
  • στο χώρο της φιλανθρωπίας επίσης, και συγκεκριμένα στην Ακαδημία του Αγίου Βασιλείου, τέθηκαν ρεαλιστικές βάσεις και ισχύουν αντικειμενικά πια κριτήρια για την εκκλησιαστική συμπαράσταση προς τα εμπερίστατα παιδιά της Ομογένειας,
  • στο χώρο των θεμάτων νομικού χαρακτήρα θα μπορούσαν να αναφερθούν σοβαρές ενέργειες για διευθέτηση πολλών από χρόνια εκκρεμών ζητημάτων, όπως επίσης και η προσπάθεια για την επίτευξη μιας κάποιας ομοιομορφίας στα νομικής φύσεως θέματα που αφορούν ειδικά τα εθνικά ιδρύματα της Αρχιεπισκοπής, κτλ.

Αυτά, ενδεικτικά και μόνο, θα μπορούσαν να αναφερθούν μεταξύ τόσων άλλων προσπαθειών που φιλότιμα καταβάλλονται για τη βελτίωση των εκκλησιαστικών και ομογενειακών μας πραγμάτων.

Είναι γνωστό, ότι αποδίδετε μεγάλη σημασία στην ελληνική εκπαίδευση. Μας εξηγείτε γιατί;

Θεωρώ, ότι πρέπει να καλλιεργηθεί συστηματικά όποιοσδήποτε δεσμός με την θρησκευτική και πολιτιστική πραγματικότητα, από την οποία ως ορθόδοξοι χριστιανοί προερχόμαστε. Και ο ελληνισμός είναι αναπόσπαστο μέλος αυτής της θρησκευτικής και πολιτιστικής πραγματικότητας.

Από την άλλη πλευρά, κάθε ανθρώπινη ομάδα υπερηφανεύεται για την καταγωγή της. Και εμείς, σαν αμερικανοί ελληνικής καταγωγής, έχουμε κάθε λόγο να υπερηφανευόμασθε για το Γένος μας που έχει τη λαμπρότερη ιστορία του κόσμου.

Δεν πρέπει επίσης να ξεχνάμε, ότι, σαν ελληνοαμερικανοί, έχουμε ένα επί πλέον λόγο για να υπερηφανευόμασθε για την ελληνική μας καταγωγή, διότι οι αρχές της αμερικανικής δημακρατίας έχουν εν πολλοίς τις ρίζες τους στις αξίες και αρχές του αρχαίου ελληνισμού και συγκεκριμένα της αθηναϊκής δημοκρατίας.

Θα επανέλθω στο θέμα της κατηχητικής παιδείας. Γιατί αποδίδετε τόση μεγάλη σημασία στην κατήχηση;

Ζούμε σε μιά κοινωνία κατ' εξοχή πλουραλιστική που χαρακτηρίζεται από ένα ισχυρό ορθολογισμό και όπου ο αριθμός των κατά παράδοση χριστιανών ελαττώνεται διαρκώς. Οι πιστοί μας θα παραμείνουν κοντά στην Εκκλησία τους, εφόσον αυτή θα μπορέσει να τους κάνει χριστιανούς κατά πεποίθηση. Η κατήχηση αποβλέπει ακριβώς στην κατάρτιση χριστιανών κατά πεποίθηση, οι οποίοι θα γνωρίζουν τα της πίστεώς τους και επομένως θα γνωρίζουν, γιατί είναι ορθόδοξοι και όχι κάτι άλλο. Μόνο με κατά πεποίθηση χριστιανούς θα μπορέσουμε να οικοδομήσουμε το μέλλον της Εκκλησίας μας εδώ στην Αμερική.

Πώς βλέπετε το μέλλον της Εκκλησίας μας εδώ στην Αμερική;

Οπως προανέφερα, βλέπω το μέλλον της Εκκλησίας μας με αισιοδοξία και με πολλές ελπίδες. Η ελληνοαμερικανική κοινότητά μας είναι ένα ζωντανό και σφριγηλό σώμα, το οποίο ενδιαφέρεται για την αύξηση της Εκκλησίας και για το όσο το δυνατό λαμπρότερο μέλλον της. Το μέλλον αυτό θα διασφαλιστεί κατά τον καλλίτερο τρόπο, αν μείνουμε ριζωμένοι στις παραδόσεις μας και αποκαταστήσουμε τη θεία λατρεία στην πληρότητά της, ως επίκεντρο της όλης εκκλησιαστικής μας ζωής. Νομίζω, ότι τα πράγματα αυτά είναι κατορθωτά, γι αυτό και είμαι ιδιαίτερα αισιόδοξος για το μέλλον της Εκκλησίας μας στη μεγάλη αυτή χώρα.

[ Αρχείο Ψηφιακό Αρχιεπισκόπου Σπυρίδωνος ]

Δεν ήταν δυνατό να εξακριβωθεί υπό ποία ακριβώς μορφή εμφανίσθηκε η παραπάνω συνέντευξη στην ομογενειακή μηνιαία εφημερίδα "Hellenic News of America".