top

Ορθόδοξος Παρατηρητής - Σεπτέμβριος 1996

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΜΕΡΙΚΗΣ ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ

Η Α.Θ.Π. ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος προσφέρει στον νέο Αρχιεπί-σκοπο Αμερικής κ. Σπυρίδω- να, αμέσως μετά την εκλογή του, χρυσό εγκόλπιο και σταυρό.

Ο νέος Αρχιεπίσκοπος Αμερικής κ. Σπυρίδων (κατά κόσμον Γεώργιος Παπαγεωργίου), γεννήθηκε το 1944 στο Warren, Ohio των Ηνωμένων Πολιτειών, από οικογένεια Ροδίων.

Μετά τα εγκύκλια μαθήματα στο Steubenville, Ohio και στη Ρόδο, περάτωσε τις λυκειακές σπουδές στο Tarpon Springs της Φλόριδας.

Σπούδασε στην περίπυστη Ιερά Θεολογική Σχολή Χάλκης, από την οποία αποφοίτησε αριστούχος (1962-1966). Στη συνέχεια μετεκπαιδεύτηκε στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης (1966-1967) με ειδίκευση στην ιστορία του Προτεσταντισμού. Αργότερα, με υποτροφία του Οικουμενικού Πατριαρχείου, φοίτησε στο Πανεπιστήμιο του Bochum της Γερμανίας (19691973), όπου ειδικεύτηκε στη Βυζαντινή Φιλολογία.

Υπηρέτησε σαν γραμματέας της Μόνιμης Αντιπροσωπείας του Οικουμενικού Πατριαρχείου στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών (Γενεύη, 1966-1967) και κατόπιν σαν γραμματέας στο Ορθόδοξο Κέντρο του Οικουμενικού Πατριαρχείου στο Σαμπεζύ Γενεύης και Αρχισυντάκτης του γνωστού Δελτίου Ειδήσεων «Επίσκεψις» (1973-1975).

Διάκονος χειροτονήθηκε το 1968 και Πρεσβύτερος το 1976 απ' τον Μητροπολίτη Ρόδου Σπυρίδωνα, οπότε και έλαβε από τον τότε Οικουμενικό Πατριάρχη Δημήτριο το οφίκιο του «Αρχιμανδρίτου του Οικουμενικού Θρόνου».

Τον ίδιο χρόνο ανέλαβε καθήκοντα Ιερατικώς Προϊσταμένου στη Ρώμη, όπου με δημιουργικό ζήλο οργάνωσε την ελληνορθόδοξη παροικία, ιδρύοντας την «Ορθόδοξη Ελληνική Κοινότητα», συγκροτώντας ελληνικό σχολείο και θέτοντας σε κυκλοφορία δυο περιοδικές εκδόσεις (1976-1985).

Οι άμεσες και μακρές επαφές του με τον ρωμαιοκαθολικό κόσμο του προσπόρισαν ένα προσγειωμένο ρεαλισμό στη θεώρηση των διεκκλησιαστικών σχέσεων, πράγμα που συνέτεινε στο διορισμό του το 1984 σαν Εκτελεστικού Γραμματέα της Διορθόδοξης Επιτροπής για το Θεολογικό Διάλογο μεταξύ της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας.

Εκτιμώντας την πολύπλευρη διακονία του, η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου τον εξέλεξε τον Νοέμβριο του 1985 Επίσκοπο Απαμείας με καθήκοντα Βοηθού στην τότε Ιερά Μητρόπολη Αυστρίας και Εξαρχία Ιταλίας.

Τον Νοέμβριο του 1991 η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, ιδρύοντας την Ιερά Μητρόπολη Ιταλίας και Εξαρχία Νοτίου Ευρώπης, τον εξέλεξε πρώτο Μητροπολίτη της νεοπαγούς αυτής εκκλησιαστικής Επαρχίας. Από τη θέση αυτή επιδόθηκε αμέσως, με σφρίγος νεανικό και δυναμικότητα, στην οργάνωση της νέας Μητροπόλεως. Κατά την τετραετή ποιμαντορία του, η Μητρόπολη Ιταλίας ίδρυσε τα βασικά βοηθητικά της παραρτήματα, αύξησε τον αριθμό των ενοριών και μερίμνησε για την συστηματικότερη οργάνωση και διοίκησή τους, συνέβαλε στην ενότητα των ορθοδόξων της χώρας, ενσωματώνοντας διάφορες ορθόδοξες ιταλικές ενορίες έθεσε τις βάσεις για μια μελλοντική πανιταλική δράση της ορθόδοξης νεολαίας, συγκροτώντας την 'Ενωση Ελλήνων Ορθοδόξων Φοιτητών Ιταλίας' έδωσε ιδιαίτερη σημασία στο μοναχισμό, επανεισάγοντάς τον στην Καλαβρία με την ίδρυση της πρώτης μετά από αιώνες Ορθόδοξης Μονής στην Ιταλία (Οσίου Ιωάννου του Θεριστού). Με τη σύγχρονη νοοτροπία που χαρακτηρίζει τον μέχρι τούδε Ποιμενάρχη της, η Ι. Μητρόπολη Ιταλίας αξιοποίησε και τη σύγχρονη τεχνολογία, εφαρμόζοντας ηλεκτρονικά-μηχανογραφικά συστήματα στην όλη οργάνωση της και χρησιμοποιώντας τα σύγχρονα μέσα (Internet, κλπ.) για την προβολή της Ορθοδοξίας στην Ιταλία.

Το 1992 ορίσθηκε Πρόεδρος της Διορθόδοξης Επιτροπής γιατο Θεολογικό Διάλογο μεταξύ της Ορθόδοξης Εκκλησίας και της παγκοσμίου Λουθηρανικής Ομοσπονδίας, δίνοντας αμέσως νέα ώθηση στο διάλογο με τη σπουδαία αυτή μερίδα του Προτεσταντικού κόσμου.

Εκπροσώπησε με επιτυχία το Οικουμενικό Πατριαρχείο σε διάφορες διεκκλησιαστικές αποστολές και διεθνή συνέδρια. Μεταξύ άλλων, αντιπροσώπευσε την Α.Θ. Παναγιότητα, τον Οικουμενικό Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίο, στην έκτακτη σύνοδο των Ρωμαιοκαθολικών Επισκόπων της Ευρώπης (Ρώμη, 1991), όπου σε βαρυσήμαντο λόγο του προέβλεψε με διορατικότητα τις εξελίξεις που κατόπιν ακολούθησαν στο χώρο των σχέσεων μεταξύ Ορθοδοξίας και Ρωμαιοκαθολικισμού.

Εχει ιδιαίτερη κλίση στις ευρωπαϊκές γλώσσες, απ' τις οποίες, εκτός των ελληνικών, ομιλεί άνετα και με ευχέρεια. αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά και ιταλικά.

Γενικά, ο από Ιταλίας Σπυρίδων διακρίνεται για την πιστότητα και αφοσίωσή του στο θεσμό του Οικουμενικού Πατριαρχείου, για την δυναμικότητα και δημιουργικότητά του. Το μέχρι τώρα έργο του μαρτυρεί ευρύτητα πνεύματος και νοοτροπία σύγχρονη στην αντιμετώπιση των σημερινών αναγκών και προβλημάτων της Ορθοδόξου Διασποράς.

[ Ορθόδοξος Παρατηρητής - Ετος. 61, Αρ. 1118 - Σεπτέμβριος 1996 - σελ. 12 ]